Każda zmiana wymaga zasobów – potrzebujesz czasu, energii, uwagi, sił by aktywnie obserwować co robisz, sił by skutecznie wprowadzać ustalone nowe zachowania.
Dokładnie pamiętam siebie – mamę z 3 małych dzieci, noworodek, 3-latek i 6-letnia przedszkolaczka. Zajmowałam się dziećmi i domem… czy ja miałam zasoby i możliwości do zmiany w tamtym czasie? Sądziłam, że tak i byłam przekonana, że jak wystarczająco mocno się docisnę to dam radę. Dałam? Dałam, ale podobnie jak 80% osób odchudzających się odzyskałam utraconą masę ciała w rok. Wtedy dopiero człowiek czuje gorycz i porażkę… tyle pracy i czasu idzie w piach!
Trudno nam samym ocenić w czasie rzeczywistym czy mamy wystarczające zasoby – by wprowadzić zmianę. Lepiej gdy oceni to ktoś komu opowiemy jak wygląda nasze życie. Ja z perspektywy kilkunastu lat – widzę, że byłam dla siebie zbyt surowa i wymagałam rzeczy w tamtych okolicznościach nie możliwych. Nie miałam możliwości by ćwiczyć tak jak chciałam, nie miałam czasu dla siebie, by choćby wyciszyć uszy, słyszące ciągłe prośby i płacze. To był wymagający czas – teraz patrząc na siebie ze zdjęć z tamtego czasu – uśmiecham się i mam chęć siebie samą poklepać po ramieniu, mówiąc „kochana – chudnięcie odłóż na potem – zrób coś co możesz zrobić w tej chwili” drobne rzeczy jak spacer na świeżym powietrzu, dobry posiłek przygotowany i zjedzony w spokoju. A te wielkie rzeczy, do których wzdychasz poczekają…
A Ty w jakiej sytuacji w życiu jesteś? Czy twoje dążenie do zmiany nie jest kolejnym kamieniem, który wrzucasz w już i tak zbyt ciężki plecak?
Żyjemy otoczeni obrazami innych ludzi w mediach społecznościowych. Żywi i obecni obok nas ludzie są w porządku, ale ci z Internetu często pokazują nierealne obrazy. To na nas działa: tworzy presję, powoduje, że czujemy się ze sobą źle. Gubimy się w bieganiu od jednego ideału do kolejnego, od celu A do celu C. Zapominamy, że dobrze jest być dla siebie dobrym człowiekiem. Takim, który poklepie po ramieniu, przytuli i powie „jest dobrze”. A nie katem, który ciągle wymaga więcej, a nawet gdy dajesz więcej — uważa, że to za mało.
Pytam ponownie? Jaka jest twoja sytuacja teraz? Czy to dobry czas na zmiany?
Śpisz wystarczająco dużo? Wstajesz pełna energii? Na samym początku dnia masz siłę do działania? Odczuwasz chęci?
Czy jesteś w stanie wygospodarować w ciągu dnia czas, by robić coś tylko dlatego, że tego potrzebujesz — by się zregenerować, odsapnąć, odetchnąć? Czy masz moment, kiedy nikt niczego od Ciebie nie chce?
Czy masz ciszę i okazję by zobaczyć i poczuć – czego potrzebujesz?
I tu właśnie pojawia się metafora baterii. Każdy z nas ma swoją „wewnętrzną baterię”, która codziennie ładuje się i rozładowuje. To, czy masz zasoby na zmianę, zależy właśnie od tego poziomu naładowania. Jeśli bateria jest niska, nawet najmniejszy wysiłek będzie trudny. Jeśli jest pusta — każda zmiana będzie walką. I nie dlatego, że „za mało się starasz”, ale dlatego, że ciało i psychika nie mają z czego tej zmiany unieść.
Kiedy bateria jest naładowana choćby częściowo, pojawia się przestrzeń na myślenie, działanie i wprowadzanie nowych nawyków. Dlatego zanim zaczniesz cokolwiek zmieniać, zapytaj siebie: „Jaki jest dziś poziom mojej baterii? Czy mam czym zasilić tę zmianę?”
Zasoby – twoja wewnętrzna siła, bateria – to one są fundamentem wszystkiego, co próbujemy zrobić. Bez nich żadna zmiana nie jest trwała.
Na powyższej grafice znajdują się propozycje – w jaki sposób możesz naładować swoją wewnętrzną baterię! Są też sugestie co może ją rozładowywać. Pamiętaj też, że każdy z nas jest inny, ma inne potrzeby, lubi różne rzeczy. Dla jednych spotkania ze znajomymi zasilą baterię dla innych ją wydrenują (jeśli u Ciebie to powód do stresu).
Droga kobieto pamiętaj zawsze i wszędzie, że to co teraz robisz jest WYSTARCZAJĄCE i jest na tyle duże na ile masz w tym momencie na to SIŁĘ i MIEJSCE.
Zajrzyj na YouTube …
